«otoczyć kogoś lub coś ramionami»  
«zrozumieć coś w całości lub uświadomić sobie całościowo»  

ADHD to zaburzenie neurorozwojowe objawiające się we wczesnym dzieciństwie oraz obejmujące trudności w trzech szczególnych obszarach: koncentracji uwagi, impulsywności oraz nadmiernej ruchliwości. Wbrew niegdyś głoszonej wiedzy, nie mija ono wraz z nastaniem dorosłości. Długo zajęło, nim zrozumiano, że dorosły z ADHD wcale nie musi się wiercić na krześle bądź niecierpliwie przebierać nogami na spotkaniu w pracy. Wystawa ta ma pomóc zrozumieć to, czego naprawdę doświadcza dorosły z tym zaburzeniem.

Chaosu myśli.
Napięcia i natychmiastowej potrzeby jego rozładowania.
Ciężaru pomysłów bez krzty motywacji i siły, by je realizować.
Milionowych prób ukończenia najprostszych zadań.
Niemożności skoncentrowania się nawet w sytuacjach, które są dla nas ważne.

Trudno objąć coś, czego się nigdy nie doświadczyło. Jednak wspomniane wyżej sytuacje, uczucia i emocje towarzyszą każdemu z nas – bez względu na neuroatypowość. Choć w innej częstotliwości, w innym natężeniu – jesteśmy w stanie to zrozumieć.

Ta wystawa w tym właśnie pomaga. W objęciu.

Podczas wernisażu została przedstawiona historia dorosłej kobiety z ADHD, a jej narrację poprowadziły fotografie oraz nagranie wewnętrznego monologu bohaterki. Każda osoba uczestnicząca w wydarzeniu mogła także podzielić się swoimi doświadczeniami, poprzez interakcję z instalacją. Ta zawierała niedokończone fragmenty zdań wyciągnięte z nagranego strumienia myśli.

W ramach projektu odbyły się także warsztaty dla osób dorosłych z ADHD oraz ich bliskich. Pracując za pomocą luster, celem spotkania była możliwość przyjęcia perspektywy drugiej osoby.